Kayıt Masasında Kimler Var?

Kıyafet meselesini konuştuk.

Mevzuatın nasıl eğilip büküldüğünü, kuralların kişisel tercihlere göre nasıl yorumlandığını, nasıl değiştirildiğini sorguladık.

Ama mesele yalnızca öğrenci ve öğretmenlerin kılık kıyafetleri değil…

Okul kayıtları başladığından her yıl kapıların önlerinde yeniden sahnelenen “Ali Cengiz oyunları”

Sahadan gelen bazı duyumlar, meselenin ekonomik boyutunun da ötesine geçtiğini düşündürüyor.

Veli kayıt için okula adım atar atmaz, doğrudan aile birliği yöneticileri veya müdür yardımcısıyla birebir görüşmeye alındığı, görüşmede başka kimsenin bulunmadığı ve bağış miktarının konuşulduğu yönünde iddialar var.

Yine bazı velilere, bağış yapılmadan kayıt işleminin gerçekleştirilemeyeceğinin söylendiği ileri sürülüyor.

Eğer bu iddialar doğruysa, kaldı ki çoğumuz bunun doğru olduğuna bizzat şahit olmuşuzdur. Bu durumda mesele artık basit bir “bağış” meselesi değildir.

Mesele, kamu hizmetinin nasıl yürütüldüğü meselesidir.

Üstelik burada başka bir gerçeği de görmek gerekiyor.

Bazı okulların adı, veliler arasında oluşturduğu bir itibarı var.

“Çocuğum bu okulda okursa daha başarılı olur, daha iyi bir liseye gider, daha iyi bir üniversite kazanır.”

Velinin zihnindeki algı bu yönde. Çoğu zaman da beklenti bu yönde gelişiyor. Peki neden bütün okullarda aynı standardı yakalamak için çaba harcanmıyor, ya da neden okullar arasında eğitim-öğretim açısında bu kadar fark var?

Bu nedenle kayıt bölgesi dışında yaşayan bazı veliler, çocuklarını bu okullara kaydettirebilmek için ikametgâh değişikliği yapıyor. Ya da kayıt bölgesi içerisindeki bir yakınının yanına taşındığı savıyla okul kapılarını aşındırıyor.

Kayıt bölgesi içinde yaşayan bazı veliler de aynı beklentiyle hareket ediyor.

Sınavla öğrenci alan okullarda ise durum farklı.

Bu kez veli, “Benim çocuğum bu okulu kazandı.” diyor.

Bir başka aile ise çocuğunu mahalle okulundan başka bir okula göndermeyi zaten düşünemiyor. Göndermeye imkânı yok.

Ve bütün bu farklılıkların ortasında başka bir gerçek daha var:

Okulların ihtiyaçları birbirine benzemiyor.

Bir okulun öğrenci profili, veli yapısı, fiziki şartları ve yıllık giderleri başka; diğerinin başka.

Ama ödenekler çoğu zaman bu farklılıkları karşılayacak ölçüde değil.

İşte o zaman okul yöneticisinin önüne şu soru geliyor:

Yetmeyen kaynakla okul nasıl ayakta tutulacak?

Bağış alınmayacaksa okulun ihtiyacı nasıl karşılanacak?

Eksik personel, eksik malzeme, temizlik, bakım ve diğer ihtiyaçlar nasıl giderilecek?

Bu soruların cevabını vermeden yalnızca:

“Bağış alınmayacaktır.” demekle sorun çözmüyor.

Elbette ki bu, bağışı meşrulaştırmaz.

Tam tersine, bağışa ihtiyaç bırakmayacak bir finansman ve planlama sisteminin kurulmasını zorunlu kılar.

Okul müdürleri buna tevessül etmek zorunda bırakılmamalıdır…

“Okulun müdürü müsün, sahibi misin?” Başlıklı yazımda bir okulda son dakikada uygulanmak istenen kıyafet değişikliğini ele almıştım. İlçe milli eğitim müdürü aramış, “Ben ilçemde böyle bir şeye asla müsaade etmem.” demişti.

Daha sonra o ve diğer ilçelerde farklı bazı okullarda, “Kıyafeti okuldan alacaksınız.” denilerek velilerden 2000 TL para talep edildiği iddiaları vardı.

Kaldı ki, kayıt döneminde kapalı kapılar ardında yapılan görüşmelerde yüksek miktarda para konuşulduğuna ilişkin iddialar varsa, bunun açık ve şeffaf biçimde araştırılması gerekir.

Bakanlık bunu bilmiyor mu?

İl millî eğitim müdürlükleri bilmiyor mu?

İlçe millî eğitim müdürlükleri bilmiyor mu?

Okul yönetimleri bilmiyor mu?

Veliler bilmiyor mu?

Toplum bunu bilmiyor mu?

Sahi, herkes biliyor da bir tek genelge mi bilmiyor?

Eğer gerçekten böyle uygulamalar varsa, ki var. Bu durumda yapılması gereken her yıl okul kayıtları başlarken yeni bir genelge yazmak değil, mevcut genelgenin neden uygulanmadığını sorgulamak, sebeplerini ortadan kaldırmaktır.

Çünkü:

Kâğıt üzerinde “Gereği yapılacaktır.” demek kolaydır. Marifet gereğini yapmaktır.

Devam edecek